Prysznic

Nareszcie jesień! Gdyż nie temperatura mnie przekonuje, a kalendarz, który mówi, że październik, oraz liście, które wyglądają na żółte. Kocham jesień i uwielbiam, to niezwykłe u osoby, która niczego nie lubi, czyż nie. Ale jesienią są najlepsze a) ciuchy b) muzyka.

W jesiennej muzyce chodzi tylko o to, żeby jesiennie brzmiała - i taką właśnie mam dziś dla was perełkę.

Los chicos de San Diego, bo jakżeż inaczej. Wokalista jest silnym dowodem na moją prywatną teorię, że lider NAPRAWDĘ dobrego zespołu nie może być ładny, aczkolwiek nie ma to nic do rzeczy, gdyż dla takiego głosu mogłabym się oświadczyć komukolwiek. Ty bardziej, że Pall Jenkins potrafi grać na pile. Wywiad z ukochanym tutaj .

Ostatni album The Black Heart Procession - "The Spell" - pojawił się w maju ubiegłego roku, mimo to zdecydownie brzmi jesiennie. Nigdy nie potrafiłam opisywać płyt/brzmień/tempa itp. jak dziennikarze porządnych zinów, którzy w recenzjach porządnych albumów wspinają się na wyżyny porządnego romantyzmu. Ja potrafię co najwyżej ocieniać urodę wokalisty, dlatego wyręcze się majspejsowym opisem:

Theirs is the sound of driving at night across the West. Like the wide-open landscape, this is music that knows how to be both desolate and lush. And it knows that while sadness pulls you down, discontent pushes you forward. So the Procession never stops. Here, a songs 6/8 beat will pull you into a moody seductive waltz and next, the violin and piano evoke the house band of a lonesome cabaret with the lights turned low. Then the strings stop their mournful crying and shift into a propulsive thrum, and now weve got the pedal to the metal and were heading straight down the open road into a cinematic twilight.

Zachęcające? Więc posłuchajcie też wcześniejszych płyt , ja zawsze zachęcam do wcześniejszych płyt. Przed "The Spell" pojawiały się tylko tzw. concept albums, usłyszycie na nich chociażby kolejne części jednego z utworów - "The Waiter" (część piątą także na nowej płycie). Takie promocje tylko jesienią.